Kardynałek
Obserwowanie ryb w domu lub w szkole najlepiej rozpocząć od wpuszczenia do urządzonego akwarium kilku kardynałków — odpornych i łatwych w hodowli ryb jajorodnych. Łacińska nazwa kardynałka — Tanichtys albonubes — oznacza: ryba Tana z Białych Chmur. Tan jest imieniem chłopca chińskiego, skauta, który przyniósł pewnemu zoologowi te ryby (rys. 72), zamieszkujące potok w górach Białe Chmury w Południowych Chinach, w pobliżu miasta Kantonu. Ów zoolog, Lin-Shu-Yen, opisał ten nowy dla nauki gatunek i nadał mu nazwę (w 1932 r.). Te smukłe, osiągające 5 cm ryby, mają zwyczaje stadne i — jak inne stadne ryby — dobrze czują się w
grupie; powyżej 8 sztuk tworzą stado, stale pływają wydłużoną gromadą. Jeśli nagle znajdą dużo atrakcyjnego pokarmu, znika porządek; każda ryba chce nałapać jak najszybciej tyle, ile jej dyktuje apetyt. Przygotowując dla nich pokarm — żywy (drobne zwierzęta bezkręgowe) i wszelki inny — trzeba pamiętać, że mają małe pyszczki. Kardynałki praktycznie nie wymagają ogrzewanego akwarium. Dobrze się czują w temperaturch od 14 do 28°C, ale temperatura może przejściowo spaść nawet do 4°C, byle powoli (przez kilka tygodni). Ich rozmnażaniu sprzyja temperatura ok. 20°C; mnożyć się mogą już kilkumiesięczne osobniki. Kardynałki są bardzo łagodne, jedynie dorosłe samce bywają dość czupume, często grożą sobie strosząc płetwy i dokonując zrytualizowanych nieszkodliwych ataków. Samice dojrzałe do tarła są dosyć „przy ości".
Dodanie do akwarium świeżej wody często przyspiesza tarło. Przebieg tarła jest gwałtowny, parka lub grupka ryb ugania się po akwarium. Ikra jest rozrzucana, jej część trafia w żwir, część między rośliny. Ten gatunek stadnych ryb jajorodnych gdy jest dobrze karmiony, nie zjada ikry, larw ani narybku. Aby być całkiem pewnym bezpieczeństwa potomstwa naszych ryb, wpuszcza się do akwarium, w którym odbywają tarło, trochę żywych rozwielitek (natomiast nie należy wpuszczać oczlików, potencjalnie niebezpiecznych dla ikry i larw).