Tarło może odbywać para lub grupa ryb (wtedy również w czasie tarła samce staczają chwilowe, nieszkodliwe potyczki). Samica wypuszcza ziarna ikry, 3-8 na raz, gdy wiruje z samcem. Samiec trąca ją przy tym ciągle w brzuszek. Trące się ryby błyskawicznie przemieszczają się w akwarium, nie bacząc na rośliny. Dzięki wirowaniu ryb, ikra jest rozrzucana wokoło. Rozwinie się tylko ta jej część, która padnie w gąszcz roślin lub między ziarna żwiru (lecz nie w muł, w którym nie ma dość tlenu). Po wypuszczeniu porcji ikry samica rzuca się na jedzenie. Jeśli nie trafi na jakiś smaczny kąsek, zjada te ziarna ikry, które dostrzeże. Samiec też zdaje się zapominać, czemu służy ta gonitwa. By powstrzymać ryby przed pożeraniem ikry, karmi się je w czasie tarła siekanymi ru-recznikami, doniczkowcami  lub larwami wodnych owadów. Nie należy wpuszczać wymienionych zwierzątek całych — doniczkowce zginą w wodzie, a pozostałe są niebezpieczne dla ikry i larw oraz ogałacają zbiornik z najdrobniejszego żywego pokarmu. To samo dotyczy wpuszczania oczlików, a dafnie (rozwielitki) także oczyszczają akwarium z najdrobniejszego, niewidocznego dla nas pożywienia, które mogłoby posłużyć narybkowi. Samica wyrzuca grupki jajeczek co kilka minut; w czasie tarła wyczerpuje cały zapas dojrzałej ikry — do 150 ziarenek (według Meinkena do 450, cyt. za Lorecem). W dobrych warunkach niektóre pary trą się co miesiąc, a nawet co 10 dni. Jeśli samica danio przez dłuższy czas nie odbywa tarła, może nastąpić stwardnienie ikry w jej ciele, powodujące śmierć ryby.

W dużych, rzadko zasiedlonych zbiornikach, o części powierzchni pokrytej liśćmi lub łodygami roślin wodnych oraz roślinami pływającymi (z których najlepsza jest wgłębka), część narybku uchowa się, nawet jeśli po tarle nie zabierze się dorosłych ryb. Ograniczona zwykle ilość miejsca, którym się dysponuje, zmusza do stosowania nie tak wielkich zbiorników i do oddzielenia dorosłych od złożonej ikry, aby cokolwiek wyhodować. Ale najlepiej używać osobnych akwariów tarliskowych, gdy chce się „rozmnożyć" stadne rybki jajorodne, które pożerają ikrę, larwy i maleńki narybek. I to nie tylko dla danio, bo większa część ryb przejawia ten zwyczaj. Wielkość akwarium tarliskowego dobiera się do planowanej ilości ryb biorących udział w jednym tarle. Gdy ma to być jedna para danio prę-gowanych, wystarczy zbiorniczek szerokości 20 i długości 30 cm. Przy gromadce kilku-kilkunastu sztuk trzeba wziąć pod uwagę, że gromada trących się ryb ma zwyczaj uganiać się po dużej przestrzeni. Aby to umożliwić, by stworzyć lepsze warunki dla narybku i ocalić więcej ikry (jeśli nie stosuje się rusztu ikro-wego, patrz poniżej), szykuje się większe akwarium tarliskowe. W przypadku omawianego gatunku może ono mieć wymiary poziome np. 90 x 20 cm.