http://www.hodowla-ryb.dodaja4a.info Ryby egzotyczne en-us Tue, 07 Sep 2010 02:30:15 +0200 Tue, 07 Sep 2010 02:30:15 +0200 Log1 CMS biuro@4poziiiom.pl biuro@4poziiiom.pl 60 http://www.hodowla-ryb.dodaja4a.info/index.php?q=kardynaek Kardynałek Obserwowanie ryb w domu lub w szkole najlepiej rozpocząć od wpuszczenia do urządzonego akwarium kilku kardynałkw odpornych i łatwych w hodowli ryb jajorodnych. Łacińska nazwa kardynałka Tanichtys albonubes oznacza: ryba Tana z Białych Chmur. Tan jest imieniem chłopca chińskiego, skauta, ktry przynisł pewnemu zoologowi te ryby (rys. 72), zamieszkujące potok w grach Białe Chmury w Południowych Chinach, w pobliżu miasta Kantonu. w zoolog, Lin-Shu-Yen, opisał ten nowy dla nauki gatunek i nadał mu nazwę (w 1932 r.). Te smukłe, osiągające 5 cm ryby, mają zwyczaje stadne i jak inne stadne ryby dobrze czują się w grupie; powyżej 8 sztuk tworzą stado, stale pływają wydłużoną gromadą. Jeśli nagle znajdą dużo atrakcyjnego pokarmu, znika porządek; każda ryba chce nałapać jak najszybciej tyle, ile jej dyktuje apetyt. Przygotowując dla nich pokarm żywy (drobne zwierzęta bezkręgowe) i wszelki inny trzeba pamiętać, że mają małe pyszczki.Kardynałki praktycznie nie wymagają ogrzewanego akwarium. Dobrze się czują w temperaturch od 14 do 28C, ale temperatura może przejściowo spaść nawet do 4C, byle powoli (przez kilka tygodni). Ich rozmnażaniu sprzyja temperatura ok. 20C; mnożyć się mogą już kilkumiesięczne osobniki. Kardynałki są bardzo łagodne, jedynie dorosłe samce bywają dość czupume, często grożą sobie strosząc płetwy i dokonując zrytualizowanych nieszkodliwych atakw. Samice dojrzałe do tarła są dosyć przy ości". Dodanie do akwarium świeżej wody często przyspiesza tarło. Przebieg tarła jest gwałtowny, parka lub grupka ryb ugania się po akwarium. Ikra jest rozrzucana, jej część trafia w żwir, część między rośliny. Ten gatunek stadnych ryb jajorodnych gdy jest dobrze karmiony, nie zjada ikry, larw ani narybku. Aby być całkiem pewnym bezpieczeństwa potomstwa naszych ryb, wpuszcza się do akwarium, w ktrym odbywają tarło, trochę żywych rozwielitek (natomiast nie należy wpuszczać oczlikw, potencjalnie niebezpiecznych dla ikry i larw). http://www.hodowla-ryb.dodaja4a.info/index.php?q=kardynaekhodowla Larwy wylęgają się na 3-5 dzień (w niższej temperaturze wylęgają się po dłuższym czasie, najniższa dopuszczalna jest temperatura 15C, w ktrej larwy lęgną się dopiero po 1518 dniach). Larwy są początkowo mało ruchliwe; pierwsze 3 dni spędzają przyczepione do roślin i szyb. Od początku są błyszczące; świecą" niemal tak jak młode neonki. Gdy zaczną już sprawnie pływać, karmi się je, bowiem wtedy wyczerpały już zapas substancji odżywczych w woreczku żłtkowym. Prcz najdrobniejszych pokarmw żywych, jedzą też roztarte żłtko z gotowanego jajka i roztarte takie po karmy, jak dla dorosłych. Wychowanie zatem młodych ryb nie jest trudne, jednak przy nieodpowiednim żywieniu wykazują kanibalizm. Od wylęgu do ok. 10 tygodnia ryby mają lśniący niebiesko-zielony pas wzdłuż ciała, pod nim przebiega pas ciemny, niemal czarny, ze słabym połyskiem purpurowym; granicę tych pasw u młodych ryb wyznacza czarna linia o niebieskim połysku. W miarę dorastania ryb młodzieńcza barwa grnego pasa zostaje zastąpiona przez srebrną i pomarańczową. Przez pewien okres jego barwa zależy od kąta padania światła. Grzbiet kardynałkw jest ciemnooliwkowy (brązowo-zielony), brzuszek srebrny. Przyśrodkowy obszar ogona jest czerwony, z czarną plamką na samym początku płetwy. Czerwony jest też wierzch płetwy grzbietowej, krawędź odbytowej i czubki brzusznych. Hodowane obecnie w naszych akwariach kardynałki pochodzą z dwu odmian, niepotrzebnie wymieszanych przez amatorw akwarystyki. Odmianę o czerwonej krawędzi płetwy grzbietowej uważano dawniej za osobny gatunek; tym gorzej świadczy to o akwarystach, ktrzy wymieszali ją (skrzyżowali) ze zwykłymi" kardynałkami, ktre pierwotnie" wyglądały inaczej: ich płetwa grzbietowa była u nasady czerwona, dalej przebiegał łuk żłtawy i wreszcie szerokie obrzeżenie krawędzi srebrnoniebieskie. Rzekomy gatunek o czerwonej krawędzi tej płetwy nazywano rybą Wenus. Łacińska nazwa brzmiała Aphyocyphs pooni Lin-Shu-Yen; rybę tę. nazywano też cudaczkiem. Ta lokajna odmiana kardynałka występuje w Hong Kongu. Wyhodowano też długopłetwe odmiany kardynałkw z długopłetwymi samcami. W dalszym ciągu są one mało znane. Z wysp w Hong Kongu pochodzi inna łagodna, stadna ryba, osiągająca tylko 3,5 cm, od ktrej wzięła nazwę ta odmiana kardynałka z czerwonym wierzchem płetwy grzbietowej. Ową rybę po raz pierwszy opisał Lin-Shu-Yen, w liście do pewnego zoologa amerykańskiego, nazywając ją Aphyocyphs pooni. Sprowadzoną do Hong Kongu odmianę kardynałkw uznano właśnie za ten nowy gatunek i zaczęto nazywać Aphyocyphs pooni, a także Venus fish. Ryba opisywana w liście nie była do niedawna sprowadzana. Opis Lin-Shu--Yena nie był publikowany, a przy tym nie był chyba dokładny. Dość, że zdecydowano się ten gatunek opisać na nowo i, niestety, pod nową nazwą. Nazywa się oficjalnie, od 1966 r., Hemigrammocyphs lini. Ryba ta ma bezbarwne płetwy, oprcz ciemnych promieni. Od okolicy dolnej szczęki biegnie wąski ciemny pas, aż do płetwy ogonowej, gdzie kończy się czarną plamką. Od gry styka się z nim lśniący pas niebieskozielony. Za okiem lśni złota plamka. Hemigrammocyphs lini wymaga temperatury pokojowej: 18-22C. Gotowości do tarła sprzyja przezimowanie tych ryb w niższej temperaturze (16-18C) i dodatek świeżej wody (co nie oznacza wody z kranu!). Tarło przebiega w temperaturze 18-22C. Narybek jest łatwy do wykarmienia. http://www.hodowla-ryb.dodaja4a.info/index.php?q=danioprgowany Danio z rodzaju Brachydanio Danio pręgowany {Brachydanio rerio Hamilton Buchanan ) ta dobrze znana, stadna ryba ubarwiona jest w pasy ciemnoniebieskie (5) i sreb-rzystozłote. Osiąga 5 cm. Jest ruchliwa i nieagresywna. Pochodzi z terenw od Południowych Indii do Bangladeszu; lubi wody ogrzane tropikalnym słońcem, o powierzchni częściowo pokrytej roślinami pływającymi. W lecie, w akwarium, wymaga temperatury 22-28C (jak ryby ciepłolubne). Zimę spędzić może w chłodniejszej wodzie, w granicach 18-21C. By danio mogły uganiać się stadem, jak to czynią w naturze, hoduje się je w akwarium dość dużym, a przynajmniej długim co najmniej 70 cm; akwarium może być mniejsze, jeśli hoduje się małą ich grupkę. Bardzo lubią silne światło, chociaż przez parę godzin dziennie (można użyć lustra, kierującego na akwarium promienie słońca). Ryby trzymane w gromadzie w dobrych warunkach i o dobrej kondycji, wymagają wolnej przestrzeni do swobodnego pływania, a więc najlepiej wzdłuż przedniej szyby lub po przekątnej akwarium należy pozostawić pas wolny od roślin. Danio lubią przebywać na głębokości 12-16 cm, zatem akwarium nie musi być dużo głębsze. Ryby są w ciągłym ruchu, toteż powinny być karmione kilka razy dziennie. W wieku kilku miesięcy dojrzewają płciowo (jeśli warunki są odpowiednie, a pokarm urozmaicony). Samice stają się stopniowo grubsze, samce gonią się często między sobą, potem coraz częściej widzi się wzajemne uganianie się ryb w parach. Gdy samica staje się wyraźnie gruba, a samiec stale ją goni, znaczy to iż para ta jest gotowa do odbycia tarła (przy hodowli wszystkich ryb najlepiej, gdy same dobierają się w pary). http://www.hodowla-ryb.dodaja4a.info/index.php?q=danio-taro Tarło może odbywać para lub grupa ryb (wtedy rwnież w czasie tarła samce staczają chwilowe, nieszkodliwe potyczki). Samica wypuszcza ziarna ikry, 3-8 na raz, gdy wiruje z samcem. Samiec trąca ją przy tym ciągle w brzuszek. Trące się ryby błyskawicznie przemieszczają się w akwarium, nie bacząc na rośliny. Dzięki wirowaniu ryb, ikra jest rozrzucana wokoło. Rozwinie się tylko ta jej część, ktra padnie w gąszcz roślin lub między ziarna żwiru (lecz nie w muł, w ktrym nie ma dość tlenu). Po wypuszczeniu porcji ikry samica rzuca się na jedzenie. Jeśli nie trafi na jakiś smaczny kąsek, zjada te ziarna ikry, ktre dostrzeże. Samiec też zdaje się zapominać, czemu służy ta gonitwa. By powstrzymać ryby przed pożeraniem ikry, karmi się je w czasie tarła siekanymi ru-recznikami, doniczkowcami lub larwamiwodnych owadw. Nie należy wpuszczać wymienionych zwierzątek całych doniczkowce zginą w wodzie, a pozostałe są niebezpieczne dla ikry i larw oraz ogałacają zbiornik z najdrobniejszego żywego pokarmu. To samo dotyczy wpuszczania oczlikw, a dafnie (rozwielitki) także oczyszczają akwarium z najdrobniejszego, niewidocznego dla nas pożywienia, ktre mogłoby posłużyć narybkowi. Samica wyrzuca grupki jajeczek co kilka minut; w czasie tarła wyczerpuje cały zapas dojrzałej ikry do 150 ziarenek (według Meinkena do 450, cyt. za Lorecem). W dobrych warunkach niektre pary trą się co miesiąc, a nawet co 10 dni. Jeśli samica danio przez dłuższy czas nie odbywa tarła, może nastąpić stwardnienie ikry w jej ciele, powodujące śmierć ryby. W dużych, rzadko zasiedlonych zbiornikach, o części powierzchni pokrytej liśćmi lub łodygami roślin wodnych oraz roślinami pływającymi (z ktrych najlepsza jest wgłębka), część narybku uchowa się, nawet jeśli po tarle nie zabierze się dorosłych ryb. Ograniczona zwykle ilość miejsca, ktrym się dysponuje, zmusza do stosowania nie tak wielkich zbiornikw i do oddzielenia dorosłych od złożonej ikry, aby cokolwiek wyhodować. Ale najlepiej używać osobnych akwariw tarliskowych, gdy chce się rozmnożyć" stadne rybki jajorodne, ktre pożerają ikrę, larwy i maleńki narybek. I to nie tylko dla danio, bo większa część ryb przejawia ten zwyczaj. Wielkość akwarium tarliskowego dobiera się do planowanej ilości ryb biorących udział w jednym tarle. Gdy ma to być jedna para danio prę-gowanych, wystarczy zbiorniczek szerokości 20 i długości 30 cm. Przy gromadce kilku-kilkunastu sztuk trzeba wziąć pod uwagę, że gromada trących się ryb ma zwyczaj uganiać się po dużej przestrzeni. Aby to umożliwić, by stworzyć lepsze warunki dla narybku i ocalić więcej ikry (jeśli nie stosuje się rusztu ikro-wego, patrz poniżej), szykuje się większe akwarium tarliskowe. W przypadku omawianego gatunku może ono mieć wymiary poziome np. 90 x 20 cm. http://www.hodowla-ryb.dodaja4a.info/index.php?q=danio-budowatarliska Jest kilka sposobw urządzania akwarium tarliskowego: na dnie można ułożyć warstwę czystego, grubego żwiru lub kamykw; dno wyściela się filigranowymi roślinami wodnymi, jak glony-świecznice (Ni-tella sp.), ktre obciąża się kamykami tak, by nad ich warstwą znajdowało się 5-8 cm wody; zamiast roślin można zastosować tzw. ruszt ikrowy poziomą przegrodę, np. z rurek szklanych albo siatki, umieszczoną (w akwarium tarliskowym dla rybek wielkości danio) na głębokości ok. 10 cm pod lustrem wody, ktry uniemożliwi rybom dostanie się do opadającej w dł ikry. Po wytarciu się ryb ruszt iKrowy należy zdjąć, gąszcz roślin przerzedzić, jeśli zaś ikrę chroniły przed rybami ułożone na dnie kamyki ostrożnie je usunąć. Trzeba bowiem umożliwić sobie dostęp do dna akwarium, w ktrym będzie rozwijał się narybek, w celu usuwania tworzącego się mułu. Po tarle odławia się dorosłe ryby z powrotem do ich akwarium. Woda w akwarium tarliskowym dla danio i większości stadnych ryb powinna być świeża, tj. zawierać mało produktw przemiany materii. Nie może być jednak wolna od garbnikw substancji wytwarzanych przez butwiejące rośliny wodne. W akwarium tarliskowym powinno zatem przez pewien czas rosnąć trochę roślin, albo też, prcz świeżej, trzeba użyć trochę wody z akwarium, zawierającego przynajmniej rośliny. Do tarła danio pręgowanych korzystna jest temperatura 24-25C i silne światło, najlepiej w godzinach porannych. W temperaturze 25-26C larwy zaczynają wylęgać się po ok. 2 dobach, codziennie lęgną się nowe, aż do 9 dni. Przyczepiają się do roślin i ścian akwarium oraz spędzają bez ruchu całe godziny; nie poruszają się jeszcze sprawnie. Gdy po 1-2 dobach zużyją zapasy woreczka żłtkowego, przenoszą się tuż pod powierzchnię wody i zaczynają żerować. Połykają niewidoczne dla nas pierwotniaki, wrotki itd. Gdy nie można dać im wystarczającej ilości tych pokarmw (a tę ich ilość,ktra już znajduje się w akwarium, szybko zjedzą) karmi się narybek sproszkowanymi pokarmami suchymi, sproszkowanymi roślinami wodnymi, zawiesiną ugotowanego żłtka i zawiesiną rozgniecionego żywego pokarmu. Te dodatkowe pokarmy powodują, iż część wody w akwarium z narybkiem należy wymieniać codziennie, dolewając wody o tej samej temperaturze, co woda w akwarium, lub o 1C cieplejszej (w akwarium z narybkiem korzystna jest temperatura 25-28C). Woda powinna być delikatnie przewietrzana, jej głębokość nie może przekraczać 20 cm. 10-dniowy narybek powinien mieć już 6-7 mm długości i polować na żywy pył". Te szczegły dotyczące rozmnażania danio pręgowanych zostały zaczerpnięte z książki Zygmunta Loreca, pt. ,,Danjo", opisującej wygląd i sposoby hodowli ryb z rodzajw Brachydanio i Danio (w sumie 5 gatunkw). Z. Lorec podaje, że u danio pręgowanych, importowanych z ich ojczyzny, środkiem każdego jasnego pasa biegnie delikatna czerwona linia. http://www.hodowla-ryb.dodaja4a.info/index.php?q=brachydanio Brachydanio frankei Meinken jest rybą nieznaną Lorecowi. Sprowadzono ją z nie ustalonych dotychczas miejsc w płd.-wsch. Azji i rozpowszechniono w akwariach pod nazwą danio lamparciego. Uważano go zresztą długo za odmianę barwną danio pręgowanego, a to dlatego, że krzyżując się z nim daje płodne potomstwo (co w gruncie rzeczy nie jest wyjątkiem wśrd blisko z sobą spokrewnionych ryb). Danio lamparci ma ciało o połysku złotawym, miejscami lekko fioletowym, pokryte brązowymi cętkami. U młodego narybku tego gatunku oczy lśnią zielono (u danio pręgowanych także).Wśrd hodowanych danio lamparcich pojawił się kiedyś osobnik (osobniki?), o wydłużonych płetwach (na skutek mutacji). Przez odpowiedni dobr potomstwa do rozmnażania uzyskano długopłetwą, inaczej weloniastą, odmianę tego gatunku. Drogą krzyżwki z danio pręgowa-nym uzyskano pasiastą odmianę weloniastą (prążki u ryb biegną poprzecznie, pasy podłużnie, pręga jest określeniem niejednoznacznym).Jednak nie widuje się często tych pręgowanych danio weloniastych o ubarwieniu takim, jak danio pręgowane; krzyżwki te mają zazwyczaj cieńsze granatowe pasy i zaburzony rysunek w dolnej części ciała pasy połączone są cienkimi, falistymi prążkami. Często mają tylko jedną parę wąsikw, a nie dwie jak u gatunkw wyjściowych.Wyhodowano niedawno złote danio pręgowane i następnie złote danio weloniaste.